Wybory 2018: Poznań



Wyborcy w Poznaniu zweryfikują w tym roku, czy podczas poprzednich wyborów decyzja o zmianie 4-krotnego prezydenta miasta, Ryszarda Grobelnego, na ówczesnego kandydata Platformy Obywatelskiej, a dzisiaj Koalicji Obywatelskiej, Jacka Jaśkowiaka, była słuszna. Prezydent Jaśkowiak zamierza pozostać na stanowisku, w czym będzie próbował mu przeszkodzić jeden z jego dotychczasowych współpracowników, obecny zastępca prezydenta, którego wspiera Lewica. W Poznaniu na próżno szukać kandydatów głęboko uwiązanych w struktury partyjne - pozostali kandydaci są co najwyżej kojarzeni z poszczególnymi środowiskami: Zjednoczonej Prawicy, byłego prezydenta Grobelnego oraz kibiców Lecha Poznań, a także Ruchów Miejskich, które zdobywają coraz to większą popularność w polskich miastach. W dalszej części przybliżymy tegorocznych kandydatów na prezydenta stolicy Wielkopolski.

Jacek Jaśkowiak

Obecnym prezydentem Poznania jest Jacek Jaśkowiak - prawnik, ekonomista, przedsiębiorca, działacz sportowy i społeczny. Pochodzi z Poznania, jest absolwentem prawa na Uniwersytecie im. Adama Mickiewicza. Był dyrektorem w Kulczyk Tradex, następnie przez wiele lat prowadził własną firmę doradczo-księgową. W 2013 roku wstąpił do Platformy Obywatelskiej. Rok później, w wyborach samorządowych w 2014 roku, Jaśkowiak pokonał rządzącego miastem od kilkunastu lat Ryszarda Grobelnego.

23 kwietnia tego roku Grzegorz Schetyna wspólnie z Katarzyną Lubnauer ogłosili powstanie Koalicji Obywatelskiej w Poznaniu, czemu towarzyszyło ogłoszenie walki o reelekcję Jacka Jaśkowiaka.

Tomasz Lewandowski

Tomasz Lewandowski prowadzi w Poznaniu własną kancelarię radcy prawnego. Przygodę z polityką zaczął już na studiach, gdy przewodniczył młodzieżówce SLD w Wielkopolsce i pracował jako asystent Krystyny Łybackiej - ówczesnej minister edukacji. W latach 2005-2006 kierował spółką należącą do państwowej grupy Witar, między 2006 i 2016 rokiem był radnym miasta Poznania, a następnie został Zastępcą Prezydenta Miasta, Jacka Jaśkiewicza.

Dotychczasowe obietnice Tomasza Lewandowskiego skupiają się wokół Karty Poznańskiej, czyli 20% zniżek na kulturę, sport, komunikację miejską oraz usługi dla osób płacących podatki w Poznaniu, oraz Strategii Energetycznej, która ma za zadanie zwiększyć współpracę między dostarczycielami oraz odbiorcami energii w Poznaniu, zwiększyć efektywność energetyczną i promować recykling, energię odnawialną oraz modernizację budownictwa pod kątem zużycia energii.

Swoją kandydaturę Tomasz Lewandowski ogłosił 15 czerwca.

Tadeusz Zysk

Tadeusz Zysk jest prezesem i założycielem wydawnictwa Zysk i S-ka. Urodził się w 1953 roku, z wykształcenia jest psychologiem i socjologiem. Prowadzone przez niego wydawnictwo należy do największych w Polsce. Tadeusz Zysk zasiada we władzach poznańskich struktur Akademickiego Klubu Obywatelskiego im. Prezydenta Lecha Kaczyńskiego, a w 2015 kandydował do Sejmu z list Prawa i Sprawiedliwości. Jego kandydatura została ogłoszona 26 kwietnia przez samego Jarosława Kaczyńskiego, mimo tego, że Tadeusz Zysk nie jest członkiem partii Prawo i Sprawiedliwość. Jego obietnice wpisują się w #DobryProgram PiS dla Wielkopolski, czyli:
  1. Budowę trasy S11 w Wielkopolsce
  2. Budowę, przebudowę i modernizację dworców w Wielkopolsce (Stary Dworzec w Poznaniu)
  3. Pięciu nowych mostów, w tym 4 na Warcie
  4. Mieszkanie+ w Poznaniu
  5. 400mln zł na dostęp do internetu i kształcenie cyfrowe w Wielkopolsce
Do jego obietnic zalicza się też tzw. Niedziela50%, czyli pięćdziesięcioprocentowe zniżki w teatrach, muzeach oraz na obiektach sportowych, dla poznaniaków i turystów.

Jarosław Pucek

Jarosław Pucek to prawnik, który w latach 2009-2015 prowadził poznański Zarząd Komunalnych Zasobów Lokalowych, a obecnie prowadzi własną kancelarię prawną. Od 1994 roku związany z Unią Wolności, a od 2005 członek Platformy Obywatelskiej, z której wystąpił w 2014 roku. Jest znanym kibicem Lecha Poznań i członkiem stowarzyszenia Wiara Lecha. Jego kandydaturę popiera Ryszard Grobelny, czterokrotny prezydent Poznania z lat 1998 - 2016. Pucek swój start ogłosił 7 maja.

Jarosław Pucek obiecuje m.in. uporządkowanie ruchu w centrum miasta, przygotowanie dokumentacji pod nowe linie tramwajowe, działania antysmogowe, czy właściwy bilans wodny w mieście.

Dorota Bonk-Hammermeister,

Dorota Bonk-Hammermeister z wykształcenia jest filozofką. Od lat angażuje się w pracę na rzecz miasta - w 2013 roku współzakładała stowarzyszenie Wildecka Inicjatywa Lokalna WILdzianie. Pełni również funkcję prezesa zarządu Stowarzyszenia Prawo do Miasta, z którego list startuje. Społeczna Koalicja Prawo do Miasta w swoim komunikacie podaje, że Dorota Bonk-Hammermeister "chce miasta dla ludzi, przyjaznego dla mieszkańców i troszczącego się o słabszych. Zielonego i nowoczesnego, łączącego rozwój z potrzebami obecnych i przyszłych mieszkańców". Obietnice Doroty Bonk-Hammermeister, jak i całej Koalicji skupiają się wokół 15 Tez Miejskich:

1. Mieszkańcy i mieszkanki mają niezbywalne prawo do miasta.

Jest nim prawo do korzystania z zasobów miasta i prawo do współdecydowania o najważniejszych sprawach miasta oraz mieszkanek i mieszkańców. Tych praw nie można nas pozbawić. Miasto jest dla mieszkańców, bo stanowi środowisko naszego życia, a biznes, władza i polityka winny służyć nam i miastu.

2. Demokracja miejska to dla nas nie tylko wybory, lecz ciągła partycypacja mieszkańców w realnym podejmowaniu decyzji o mieście, oparta na edukacji obywatelskiej.

By partycypacyjna demokracja miejska mogła dobrze działać, konieczne jest wypracowanie i wdrożenie potrzebnych narzędzi proceduralnych takich jak referenda lokalne, inicjatywa uchwałodawcza mieszkańców, panele i sądy obywatelskie, planowanie partycypacyjne, konsultacje społeczne, budżet partycypacyjny i inne.

3. Budżet miasta musi trafnie wyrażać potrzeby i aspiracje mieszkańców, które określają oni w trakcie ciągłego, obywatelskiego dialogu.

Obok budżetów partycypacyjnych (zwanych także obywatelskimi) dotyczących niewielkiej części finansów miejskich mieszkańcy powinni mieć znaczący wpływ na decyzje o dużych wydatkach inwestycyjnych oraz długoterminowe plany finansowe miasta.

4. Podstawową powinnością wspólnoty miejskiej jest opieka nad słabszymi jej członkiniami i członkami, zgodna z zasadami społecznej sprawiedliwości.

W szczególności: przeciwdziałanie biedzie, wykluczeniu, bezdomności, wspieranie mieszkańców będących w potrzebie z innych powodów, chronienie mniejszości zagrożonych dyskryminacją.

5. Miasto ma wspierać lokalny biznes, który nie zawsze może konkurować z globalnymi korporacjami.

Energia gospodarcza mieszkańców, zwłaszcza ta realizująca się w handlu i usługach, sprzyja lokalnej akumulacji kapitału, rozwojowi i zamożności miasta oraz tworzeniu stabilnych więzi gospodarczych.

6. Dość umów śmieciowych – praca finansowana z miejskich środków publicznych powinna być wzorcowa pod względem warunków pracy i płacy. Pozwalają na to klauzule społeczne stosowane w przetargach – ich wdrażanie to obowiązek władz.

7. Miasto ma zapewniać mieszkania dostępne dla najliczniejszej grupy przeciętnie zamożnych mieszkanek i mieszkańców – lokale komunalne oraz lokale w budynkach prywatnych.

Polityka mieszkaniowa ma gwarantować mieszkania socjalne najuboższym, obronę praw lokatorek i lokatorów, zaangażowanie miasta w powstawanie dostępnych mieszkań na wynajem i podnoszenie jakości istniejącego zasobu komunalnego. Dość monopolu komercyjnego budownictwa deweloperskiego mieszkań na sprzedaż na kredyt, ograniczającego dostęp do mieszkania dużym grupom ludności.

8. Jakość życia mieszkanek i mieszkańców zależy od zakresu, dostępności i poziomu usług publicznych, które ma zapewnić miasto – często nie sprzyja temu ich prywatyzacja lub komercjalizacja.

Usługi publiczne obejmują systemy transportu i inne usługi komunalne, edukację, służbę zdrowia, usługi opiekuńcze, opiekę społeczną, sport masowy i rekreację, kulturę i rozrywkę, i in.

9. Rozwój zrównoważony wymaga ochrony środowiska, zwłaszcza środowiska przyrodniczego, którego stan jest istotnym czynnikiem kształtującym warunki życia w mieście.

Podstawowymi wyzwaniami dla „miejskiej ekologii” są hałas, zanieczyszczenie powietrza i wody, emisyjna i marnotrawna energetyka i transport, rabunkowa gospodarka ziemią i wodą, zajmowanie terenów zieleni pod inwestycje, ubytek drzew, nadprodukcja niesortowanych i nieprzetwarzanych odpadów.

10. Transport zrównoważony musi opierać się na wysokiej jakości systemie powszechnie dostępnej komunikacji publicznej oraz ruchu pieszym i rowerowym, zmniejszając rolę transportu samochodowego.

Tylko wzmocnienie systemu komunikacji publicznej w integracji z ruchem pieszym i rowerowym, tworzy warunki sprawnego przemieszczania się w obrębie miast i obszarów metropolitalnych.

11. Dość chaosu! Ład przestrzenny warunkuje sprawne funkcjonowanie miasta, minimalizując konflikty interesów w przestrzeni, a troska o estetykę przestrzeni sprzyja dobrostanowi i atrakcyjności miasta.

Ład przestrzenny nie powstaje w wyniku niezależnych, jednostkowych decyzji inwestycyjnych konkurujących podmiotów biznesowych – przeciwnie, one go degradują na dużą skalę. Jest on efektem kompleksowej, świadomej polityki przestrzennej, miejskiej i krajowej.

12. Rewitalizacja zdegradowanych i historycznych obszarów miejskich to jedno z głównych wyzwań, przed którym stoją polskie miasta. Od sprostania mu zależy ich rozwój i podtrzymanie tożsamości.

Jest ona publicznym, zintegrowanym działaniem podejmowanym we współpracy z lokalną społecznością i w jej interesie, mającym kompleksowy charakter, nieograniczonym do remontów, obejmującym wymiar społeczny (nacisk na funkcję mieszkaniową), ekologiczny, gospodarczy i urbanistyczno-architektoniczny.

13. Kultura jest podstawą i źródłem miejskiego sposobu życia.

Misją miasta jest uczynienie wartości kultury dostępnymi dla ogółu mieszkanek i mieszkańców, nie tylko elit, także w zakresie przygotowania mieszkanek i mieszkańców do udziału w kulturze przez powszechną edukację. Powszechne uczestnictwo w kulturze czyni nasze życie lepszym, a miasto – atrakcyjnym.

14. Suburbanizacja – żywiołowe rozlewanie się strefy zurbanizowanej daleko poza miasto – to destrukcyjny, patologiczny proces, który należy powstrzymywać systemowo.

Suburbanizacja niszczy wieś i miasto, łamie zasady zrównoważonego rozwoju, jest sprzeczna z wizjami „miasta zwartego” i „miasta krótkich dróg”. Powoduje znaczne straty środowiskowe, ekonomiczne i społeczne – przez nadmiarową konieczność ciągłego przemieszczania się ludzi po wielkich obszarach oraz przesyłania towarów, transportowania wody, ścieków, opału, energii, odpadów, i in.

15. Potrzebna jest długofalowa dekoncentracja kraju, zwłaszcza instytucji publicznych, sprzyjająca rozwojowi całości jego obszaru.

Dekoncentracja polega na lokalizowaniu instytucji krajowych w różnych miastach, poza stolicą, a instytucji regionalnych także poza miastami wojewódzkimi. Ma wymiar społeczny, gospodarczy i kulturalny.