Konferencja Premier Ewy Kopacz po posiedzeniu rządu

17 marca odbyła się konferencja premier Ewy Kopacz po posiedzeniu rządu. W konferencji wzięli udział także Minister Finansów Mateusz Szczurek oraz profesor Leonard Etel, szef Komisji Kodyfikacyjnej Ogólnego Prawa Podatkowego.

Głównym tematem konferencji były założenia nowej ordynacji podatkowej oraz zmian, jakie niosą za sobą prace Komisji Kodyfikacyjnej.

Sprawdzone wypowiedzi

Ewa Kopacz

(…) program Senior-Wigor, na który przeznaczamy 370 mln złotych.

Prawda Ukryj uzasadnienie

Według projektu uchwały Rady Ministrów w sprawie ustanowienia wieloletniego programu „Senior-WIGOR” na lata 2015-2020, ogólna kwota środków z budżetu państwa w całym okresie realizacji Programu wyniesie 360 000 tys. zł (360 mln zł), z których 20 000 tys. zł przeznaczone jest na rok 2015.

Natomiast na oficjalnej stronie Pani Premier podana jest liczba 370 mln złotych, z nich 30 mln zł na rok 2015. Rada Ministrów przyjęła bowiem 17 marca 2015 r. uchwałę z autopoprawkami, co tłumaczy różnicę w liczbach.

Ewa Kopacz

Będziemy partycypować w utrzymaniu tych rezydentów w wysokości ⅓ wartości, ale nie więcej niż 200 zł opłaty dobowej.

Fałsz Ukryj uzasadnienie

W projekcie Rady Ministrów w sprawie ustanowienia wieloletniego programu „Senior-WIGOR” na lata 2015-2020, zaznaczono, że koszty działania placówek są pokrywane przez budżet państwa oraz samorządy terytorialne, a także samych seniorów.

Ze środków Programu finansowana będzie 1/3 wartości kosztów utrzymania (miesięcznie: 200 zł w Dziennym Domu „Senior-WIGOR” i 150 zł w Klubie „Senior-WIGOR”), natomiast 2/3 pokrywane będzie ze środków własnych jednostek samorządu, w tym środków pochodzących od beneficjentów ostatecznych (seniorów lub ich rodziny).

Błąd polega na tym, że zamiast opłaty miesięcznej Pani Premier użyła opłaty dobowej.

Ewa Kopacz

Zgodnie z konwencją wiedeńską placówka ambasady nie jest stroną w postępowaniu sądowym.

Prawda Ukryj uzasadnienie

Premier Ewa Kopacz wypowiedziała te słowa w odpowiedzi na pytanie o komentarz w sprawie wyroku rosyjskiego sądu arbitrażowego Petersburga i obwodu leningradzkiego dotyczącego Konsulatu Generalnego RP w Sankt Petersburgu, w którym wydał on nakaz egzekucyjny, zezwalając na eksmisję placówki.

Pani premier w związku z tym miała najprawdopodobniej na myśli ratyfikowaną przez Polskę Konwencję Wiedeńską o stosunkach konsularnych sporządzoną w Wiedniu dnia 24 kwietnia 1963 roku (Dz.U. 1982 nr 13 poz. 98).

Kwestia podmiotowości i zdolności sądowej przedstawicielstw dyplomatycznych i urzędów konsularnych jest co najmniej sporna.

Z punktu widzenia przeważającej części doktryny i judykatury, w tym polskiej, uważa się, że placówki dyplomatyczne i konsularne ze względu na brak osobowości prawnej, nie mają również zdolności sądowej. Tą przypisuje się natomiast państwom wysyłającym, szefom misji dyplomatycznych i konsularnych oraz innym członkom personelu dyplomatycznego, którzy korzystają na podstawie prawa dyplomatycznego, podobnie jak szefowie misji, z immunitetu sądowego. Ten specyficzny status ma opierać się właśnie na postanowieniach konwencji wiedeńskich (konwencji o stosunkach dyplomatycznych z 1961 r. i wskazanej wyżej konwencji o stosunkach konsularnych z 1963 r.).

Nie przewidują one bowiem możliwości sądzenia przedstawicielstwa dyplomatycznego lub urzędu konsularnego jako organu państwa wysyłającego, ale także traktowania powództwa przeciwko takiemu przedstawicielstwu lub urzędowi jako powództwa wystosowanego przeciwko państwu wysyłającemu.

Stanowisko to wyraża się w orzecznictwie Sądu Najwyższego. W postanowieniu z 25 maja 2007 r. (I CSK 6/07) Sąd Najwyższy uznał, że ambasada państwa obcego nie ma zdolności sądowej.

Dla rozwinięcia tego uzasadnienia, skierowaliśmy wniosek do Ministerstwa Spraw Zagranicznych o udostępnienie informacji publicznej w tej sprawie. Zostanie uzupełnione w późniejszym terminie. Podobnej wypowiedzi do analizowanej udzielił rzecznik prasowy MSZ pan Marcin Wojciechowski dla Polskiej Agencji Prasowej, która została opublikowana w depeszy 17 marca 2015 roku.

Przy pisaniu powyższego uzasadnienia wykorzystano następującą literaturę:

  • P. Grzegorczyk, Immunitet państwa w postępowaniu cywilnym, Warszawa 2010.

  • J. Sutor, Immunitet państwa, Warszawa 2011.

Ewa Kopacz

(…) wiadomą jest rzeczą, że to nie minister wyciąga konsekwencje w stosunku do policjanta na służbie, tylko jego przełożony. Jest komendant rejonowy, jest komendant wojewódzki i wreszcie jest komendant krajowy policji, państwowy, który będzie pewnie reagował, gdyby była taka potrzeba.

Prawda Ukryj uzasadnienie

Za swoje postępowanie funkcjonariusze policji ponoszą odpowiedzialność karną i/lub dyscyplinarną (ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji).

W postępowaniu karnym funkcjonariusze policji podlegają przepisom Kodeksu postępowania karnego.

Przewinienie dyscyplinarne może polegać na nieprzestrzeganiu zasad etyki zawodowej albo naruszeniu dyscypliny służbowej, tj. zawinionym przekroczeniu uprawnień lub zaniechaniu wykonania swoich obowiązków (art. 132 ustawy o Policji).

Funkcjonariusz odpowiada dyscyplinarnie wobec swojego przełożonego, którym może być odpowiednio komendant szkoły policyjnej, komendant powiatowy (miejski) i wojewódzki, Komendant Stołeczny Policji, Komendant Centralnego Biura Śledczego Policji lub Komendant Główny Policji (art. 133).

Komendant Główny Policji jest najwyższym przełożonym wszystkich policjantów i pełni funkcję centralnego organu administracji rządowej odpowiedzialnego za sprawy bezpieczeństwa i porządku publicznego. Podlega on ministrowi ds. wewnętrznych i na jego wniosek jest mianowany przez Prezesa Rady Ministrów.

Leonard Etel

(…) kierunkowe założenia [nowej ordynacji podatkowej] zostały wypracowane przez zespół ludzi, w skład tego zespołu wchodziło 5 profesorów prawa podatkowego, 3 sędziów sądu administracyjnego, 3 przedstawicieli organów podatkowych, 3 przedstawicieli firm doradztwa podatkowego i jeden przedstawiciel Prezydenta.

Prawda Ukryj uzasadnienie

Komisja Kodyfikacyjna Ogólnego Prawa Podatkowego powstała na mocy Rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 21 października 2014 r. w sprawie utworzenia, organizacji i trybu działania Komisji Kodyfikacyjnej Ogólnego Prawa Podatkowego.

Powołania członkom komisji zostały wręczone 21 listopada 2014r.

Przewodniczącym komisji został wybrany prof. Leonard Etel, w skład komisji weszło 16 osób. Prawnicy: dr hab. Agnieszka Olesińska, dr hab Adam Nita, dr Rafał Dowgier, dr hab. Mariusz Popławski, dr Dariusz Strzelec.

Doradcy podatkowi: dr Hanna Filipczyk, Ireneusz Krawczyk, Andrzej Nikończyk.

Przedstawiciele organów podatkowych: Włodzimierz Gurba, Wiesław Kuśnierz, Marcin Łoboda.

Sędziowie sądu administracyjnego: dr Stefan Babiarz, Jan Rudowski, dr Piotr Pietrasz

Obecny status pani Bożeny Ogrodowczyk (sekretarza komisji) jest nieweryfikowalny, wiadomo jedynie że ma uprawnienia doradcy podatkowego, ale nie wykonuje zawodu, oraz że pracowała w Ministerstwie Finansów.

Leonard Etel

W Polsce akurat konstrukcja przedawnień jest taka, że przy pomocy pewnych instrumentów zawartych w jeszcze obowiązującej ordynacji podatkowej można doprowadzić do tego, że to przedawnienie nigdy nie nastąpi. Można zastosować środek egzekucyjny, zająć konto podatnikowi i to przedawnienie biegnie jeszcze raz. Generalnie przedawnienie wynosi 5 lat, ale w związku z tym, że można ten środek egzekucyjny stosować wielokrotnie, przedawnienie może trwać 550 lat.

Prawda Ukryj uzasadnienie

Powołując się na artykuł 70 ustawy o ordynacji podatkowej (Dz.U.2012.0.749 t.j. – Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa):

§ 4. Bieg terminu przedawnienia zostaje przerwany wskutek zastosowania środka egzekucyjnego, o którym podatnik został zawiadomiony. Po przerwaniu biegu terminu przedawnienia biegnie on na nowo od dnia następującego po dniu, w którym zastosowano środek egzekucyjny.

Prawdą jest więc, że po zastosowaniu środka egzekucyjnego, bieg terminu przedawnienia rozpoczyna się na nowo wraz z dniem, od którego zastosowano środek.

Leonard Etel

Teraz termin do złożenia odwołania to jest 14 dni.

Prawda Ukryj uzasadnienie

Słowa prof. Leonarda Etela są zgodne z aktualnie obowiązującymi przepisami prawa – termin złożenia odwołania do urzędu skarbowego wynosi bowiem 14 dni.

Dokładne objaśnienie procedur znajdziemy w art. 223 i art. 103 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. o ordynacji podatkowej.

Art. 223.

§ 1. Odwołanie wnosi się do właściwego organu odwoławczego za pośrednictwem organu podatkowego, który wydał decyzję.

§ 2. Odwołanie wnosi się w terminie 14 dni od dnia doręczenia: 1) decyzji stronie; 2) zawiadomienia, o którym mowa w art. 103 § 1.

Art. 103.

§ 1. Organy podatkowe zawiadamiają spadkobierców o: 1) złożonych przez spadkodawcę odwołaniach od decyzji, zażaleniach na postanowienia i skargach do sądu administracyjnego; 2) decyzjach wydanych na podstawie art. 67a § 1 pkt 1 lub 2, jeżeli nie upłynął termin płatności odroczonego podatku lub zaległości podatkowej lub termin płatności rat; 3) decyzjach i postanowieniach, które zostały doręczone spadkodawcy, a w dniu jego śmierci nie upłynął jeszcze termin do złożenia odwołania, zażalenia lub skargi do sądu administracyjnego; 4) wszczętej kontroli podatkowej; 5) złożonych przez spadkodawcę wnioskach o wszczęcie postępowania; 6) postępowaniach wszczętych z urzędu wobec spadkodawcy.

Leonard Etel

Co jeszcze będzie chroniło podatnika w jego relacjach z organem podatkowym, a czego nie ma chyba w innych projektach, które się teraz dosyć masowo, co nas cieszy, pojawiają, jeżeli chodzi o prace nad nową ordynacją podatkową. Chcemy zaproponować cały pakiet, wspomnianych już przeze mnie, niewładczych form załatwiania spraw podatkowych.

Prawda Ukryj uzasadnienie

W kierunkowych założeniach Ordynacji Podatkowej znajdują się również niewładcze formy działania organów podatkowych. Komisja Kodyfikacyjna, wymienia takie instrumenty, jak:

  1. procedura konsultacyjna;

  2. porozumienie między podatnikiem a organem podatkowym;

  3. mediacja podatkowa;

  4. program poprawnego rozliczania oparty na współpracy.

Analizie zostały poddane także druki sejmowe, czyli projekty ustaw, którymi zajmował się Sejm i które dotyczyły ordynacji podatkowej w ciągu ostatnich 2,5 roku. Nie znaleźliśmy w żadnym z nich wzmianki o niewładczych formach działania organów podatkowych. Zatem prof. Etel mówi prawdę.

Mateusz Szczurek

 

Fałsz Ukryj uzasadnienie

W przypadku podatku majątkowego, opodatkowaniu podlega posiadanie majątku, w odróżnieniu od np. dochodowego (gdzie opodatkowaniu podlega przyrost majątku) czy konsumpcyjnego (gdzie opodatkowaniu podlega wydatkowanie majątku).

Wartość podatku wylicza się zatem na podstawie masy majątkowej. Do podatków majątkowych można zaliczyć podatki: od nieruchomości, rolne, leśne, od spadków i darowizn. Podatek od nieruchomości w Polsce jest regulowany przez przepisy Ustawy o podatkach i opłatach lokalnych z 12 stycznia 1991 r. Przedmiotem opodatkowania jest posiadana nieruchomość (nieruchomości lub obiekty budowlane).  Podatek rolny jest regulowany przez Ustawę o podatku rolnym z 15 listopada 1984 r. Podatek leśny wprowadzony został Ustawą z dnia 28 września 1991 roku o lasach (tekst ujednolicony: ustawa z dnia 30 października 2002 r.).

Jeśli więc masa majątkowa to np. nieruchomości, grunty, lasy, to podatek od posiadania ich to podatek majątkowy.

Mateusz Szczurek

 

Prawda Ukryj uzasadnienie

W 2013 r. było 100 tys. kontroli podatkowych, a ich skuteczność wynosiła poniżej 30%. W 2014 roku przeprowadzono 77.5 tys, kontroli podatkowych i liczba kontroli trafnych wzrosła o 15%, natomiast efektywność finansowa ww. kontroli wzrosła o 51%.

Mateusz Szczurek

Mówimy o kompleksowej zmianie ogólnego prawa podatkowego. Coś co nie zdarza się w polskim systemie prawnym zbyt często. W ciągu ostatnich 100 lat (..) 3 mieliśmy takie ordynacje, licząc komunistyczną.

Fałsz Ukryj uzasadnienie

Zmiana ogólnego prawa podatkowego rzeczywiście nie jest rzeczą powszechną. Aktualnie obowiązująca Ordynacja podatkowa (Dz.U. 1997 nr 137 poz. 926) jest dopiero drugą taką ustawą w historii prawa polskiego. Pierwsza Ordynacja podatkowa została uchwalona jeszcze w okresie II Rzeczypospolitej (Dz.U. 1934 nr 39 poz. 346).

W okresie PRL można oczywiście mówić o istnieniu ogólnego prawa podatkowego – nieprawdą jest natomiast to, że istniała jakakolwiek ustawa, którą moglibyśmy uznać za “komunistyczną ordynację podatkową”. Prawo podatkowe po II wojnie światowej zostało poddane procesowi dekodyfikacji – obowiązującą ustawę uchylono, a wynikające z niej prawo podzielono pomiędzy trzy akty prawodawcze rządu – dekret z 16 maja 1946 r. o zobowiązaniach podatkowych (Dz.U. 1946 nr 27 poz. 173), dekret z 16 maja 1946 r. o postępowaniu podatkowym (Dz.U. 1946 nr 27 poz. 174) oraz dekret z 11 kwietnia 1947 r. – Prawo karne skarbowe (Dz.U. 1947 nr 32 poz. 140).