Monika Płatek – PR1 Polskiego Radia

10.10.2015

Wypowiedź

Prawda

Uzasadnienie

Obecnie posiadanie niewielkiej ilości marihuany jest karalne na podstawie art. 62 ust. 3 ustawy z dnia 29 lipca 2005 r. o przeciwdziałaniu narkomanii:

Art. 62
ust. 1. Kto, wbrew przepisom ustawy, posiada środki odurzające lub substancje psychotropowe, podlega karze pozbawienia wolności do lat 3.
ust. 3. W wypadku mniejszej wagi, sprawca podlega grzywnie, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności do roku.

W teorii prawa karnego funkcjonuje wiele definicji pojęć: „depenalizacja” i „dekryminalizacja”. W pewnym zakresie uznaje się je za tożsame.

Depenalizacja wg. W. Cieślaka oznacza łagodzenie kary poprzez eliminację najsurowszych środków i zmniejszenie miary pozostałych; wg. L. Gardockiego złagodzenie lub całkowite uchylenie karalności danego typu czynu.

Dekryminalizacja wg. W. Cieślaka to wyłączenie określonych zachowań z kręgu czynów zabronionych albo przeniesienie ich z kategorii przestępstw do zbioru wykroczeń tj. czynów zabronionych o typowo mniejszym ładunku społecznej szkodliwości; wg. L. Gardockiego wyłączenie jakiegoś typu czynu z kręgu przestępstw.

Na skutek ustawy z dnia 26 października 2000 r. o zmianie uchylonej już ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii z dnia 24 kwietnia 1997 r. faktycznie posiadanie niewielkiej ilości marihuany jest znów karalne – nowelizacja z 2000 r. dokonała usunięcia przepisu art. 48 ust. 4, który brzmiał: „Nie podlega karze sprawca występku określonego w ust. 1 [Kto, wbrew przepisom ustawy, posiada środki odurzające lub substancje psychotropowe (…)], który posiada na własny użytek środki odurzające lub substancje psychotropowe w ilości nieznacznej„.

Na gruncie już nieobowiązującej ustawy o przeciwdziałaniu narkomanii z 1997 r., a dokładnie do jej nowelizacji w roku 2000 faktycznie posiadanie niewielkiej ilości marihuany nie było karalne (o ile mieściło się w zakresie normy z art. 48 ust. 4 przedmiotowej ustawy).

Przy pisaniu powyższego uzasadnienia wykorzystano następującą literaturę:

  • W. Cieślak, Prawo karne: Zarys instytucji i naczelne zasady, Warszawa 2010.
  • L. Gardocki, Zagadnienia teorii kryminalizacji, Warszawa 1990.

*Jeśli znajdziesz błąd, zaznacz go i wciśnij Ctrl + Enter

POMÓŻ NAM DZIAŁAĆ!

Co­dzien­nie spraw­dza­my praw­do­mów­ność po­li­ty­ków. Walczymy z dez­in­for­ma­cją, fake new­sa­mi i ma­ni­pu­la­cją w prze­strze­ni pu­blicz­nej.

Żeby za­cho­wać nie­za­leż­ność, po­trze­bu­je­my Two­jego wsparcia.