Paweł Tanajno w radiowej Trójce”

Kandydat na prezydenta Demokracji Bezpośredniej, Paweł Tanajno, udzielił wywiadu w programie „Wyborczy salon polityczny Trójki”. Jak poradził sobie w rozmowie z redaktor Michniewicz?

Sprawdź!

Sprawdzone wypowiedzi

Paweł Tanajno

“Pierwszy raz w historii Rzeczpospolitej kandydat jest obywatelem, jest przedsiębiorcą co ważne, jest szansa na przełamanie monopolu polityków”

Fałsz Ukryj uzasadnienie

Według definicji, polityk to osoba zawodowo zajmująca się polityką. W związku z tym, pierwszym kandydatem, który nie był politykiem, był bezpartyjny adwokat Liwiusz Ilasz ubiegający się o urząd prezydenta w 2005 roku. Warto tutaj wspomnieć również o przedsiębiorcy Stanisławie Tymińskim, który startował w wyborach w  latach 1990 i 2005. Był on,co prawda, członkiem Kanadyjskiej Partii Libertariańskiej, ale w chwili kandydowania w 1990 roku był zupełnie nieznany polskiemu społeczeństwu.Tegoroczni kandydaci również mają  niewielkie doświadczenie polityczne. Bezpartyjny reżyser Grzegorz Braun bezskutecznie startował w 2010 do Rady Miasta Wrocławia z listy lokalnego komitetu Polski Wrocław. Paweł Kukiz startuje bez poparcia żadnej partii politycznej, od 2014 jest radnym Sejmiku Dolnośląskiego, ale znany jest głównie ze swojej działalności artystycznej.

Należy pamiętać, że Paweł Tanajno należał do Platformy Obywatelskiej oraz był związany z Ruchem Poparcia Palikota, a obecnie jest członkiem Demokracji Bezpośredniej, więc posiada pewne doświadczenie  i zaplecze polityczne.

 

W świetle tych faktów wypowiedź należy uznać za fałszywą

 

Paweł Tanajno

Trybunał Europejski wyraził pogląd, że przymus do jakichkolwiek czynności medycznych jest sprzeczny z prawami człowieka.

Fałsz Ukryj uzasadnienie

Europejski Trybunał Praw człowieka zajmował się sprawą przymusowych czynności medycznych co najmniej kilkukrotnie, na przykład w sprawie Y.F. przeciwko Turcji, Glass przeciwko Anglii, czy V.C. przeciwko Słowacji. Sprawy te dotyczyły kolejno: przymusowego badania ginekologicznego kobiety w areszcie, terapii morfinowej dla niepełnosprawnego dziecka wbrew woli matki oraz przymusowej sterylizacji Romskiej kobiety w słowackim szpitalu.

W przytoczonych sprawach Trybunał stanął na stanowisku że czynności medyczne wbrew woli oskarżonych stanowiły naruszenie Europejskiej Konwencji Praw Człowieka.

 

Istotne jest jednakże że naruszenia te nie wynikały z samego faktu dokonania przymusowych czynności medycznych, lecz kolejno z: nieprzestrzegania prawa krajowego w zakresie przymusowego badania ginekologicznego (Y.F. przeciwko Turcji), niespełnienia przez prawo krajowe warunku “konieczności w społeczeństwie demokratycznym”-”necessary in a democratic society” (Glass przeciwko Anglii) oraz niespełnienia w danej sprawie warunku “świadomej zgody” pacjenta zapisanej w Konwencji ratyfikowanej przez rząd Słowacji (V.C. przeciwko Słowacji).

 

Na przykład w sprawie Y.F. przeciwko Turcji, Trybunał orzekł że

 

“(..) There has accordingly been an “interference by a public authority” with the right of the applicant’s wife to respect for her private life.

36.  Such an interference will violate Article 8 of the Convention unless it is “in accordance with the law”, pursues one of the legitimate aims set out in the second paragraph of that Article, and can be considered “necessary in a democratic society” in pursuit of that aim

(…)

in the course of the preliminary investigation, a detainee may only be examined at the request of a public prosecutor (…)

43.  However, in this case the Government failed to demonstrate the existence of a medical necessity or the circumstances defined by law.”

 

Fakt wykonania przez władze przymusowych czynności medycznych nie jest więc sam w sobie naruszeniem Europejskiej Konwencji Praw Człowieka – naruszeniem jest dokonanie tych czynności wbrew obowiązującemu prawu, lub niezgodność samego prawa z warunkami Konwencji (“Any interference [prawa do prywatności – przyp. red.] under the first paragraph of Article 8 must be justified in terms of the second paragraph, namely as being “in accordance with the law” and “necessary in a democratic society” for one or more of the legitimate aims listed therein.”).

Nie jest więc prawdą że według Trybunału przymus do “jakichkolwiek” czynności medycznych jest naruszeniem praw człowieka.

 

Paweł Tanajno

(Polityka zagraniczna, sprawy obronne, sprawy bezpieczeństwa – przyp. red.) w tej chwili nie jest w gestii prezydenta, jest w gestii ministra (…) Prezydent jest tam takim dodatkiem reprezentacyjnym.

Prawda Ukryj uzasadnienie

Kwestie związane z obroną narodową oraz polityką zagraniczną, należą do konstytucyjnych kompetencji Prezydenta RP. Realizacja zdań spoczywa w dużej mierze na działaniach poszczególnych ministerstw.

 

Art.134 ust.2

W czasie pokoju Prezydent Rzeczypospolitej sprawuje zwierzchnictwo nad Siłami Zbrojnymi za pośrednictwem Ministra Obrony Narodowej.

Art.133 ust.3

Prezydent Rzeczypospolitej w zakresie polityki zagranicznej współdziała z Prezesem Rady Ministrów i właściwym ministrem.

 

Kwestie związane z obroną narodową oraz polityką zagraniczną, należą do konstytucyjnych kompetencji Prezydenta RP. Realizacja zdań spoczywa w dużej mierze na działaniach poszczególnych ministerstw.

 

Podobnie także wyglądają prerogatywy Prezydenta związane z obronnością doprecyzowane ustawą z dnia 21 listopada 1967 r. o powszechnym obowiązku obrony Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej (pomimo nazwy, wciąż obowiązującej), gdzie w art. 4a wszelkie kompetencje Prezydenta wykonywane nie na wniosek Rady Ministrów nie mają mocy rzeczywistego kształtowania narodowej polityki zbrojeniowej.