Czas czytania: około min.

Andrzej Duda na 74. sesji Zgromadzenia Ogólnego ONZ

25.09.2019 godz. 17:20

Sprawdź, co powiedział w swoim przemówieniu prezydent Polski.

W tym roku Demagog bierze udział w międzynarodowym projekcie, w ramach którego zrzeszone w IFCN organizacje fact-checkingowe z 17 krajów z całego świata połączyło swoje siły celem weryfikacji wypowiedzi światowych liderów podczas 74. sesji Zgromadzenia Ogólnego ONZ. Oto nasze analizy wypowiedzi prezydenta Andrzeja Dudy.

Wypowiedź

Andrzej Duda

Prawda

Uzasadnienie

Konwencja o Prawach Dziecka to umowa międzynarodowa, która została przyjęta przez Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych dnia 20 listopada 1989 r., zaś weszła w życie z dniem 2 września 1990 r. Polska stała się stroną konwencji 7 czerwca 1991 r.  z dwoma zastrzeżeniami, z których polski rząd wycofał się 4 marca 2013 r. Dotyczyły one możliwości zachowania w tajemnicy pochodzenia dziecka adoptowanego – zgodnie z Konwencją osoba adoptowana ma prawo do poznania danych swych rodziców naturalnych – oraz rozstrzygania przez prawo polskie granicy wieku, od której dopuszczalne jest powołanie do służ

Konwencja o Prawach Dziecka to umowa międzynarodowa, która została przyjęta przez Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych dnia 20 listopada 1989 r., zaś weszła w życie z dniem 2 września 1990 r. Polska stała się stroną konwencji 7 czerwca 1991 r.  z dwoma zastrzeżeniami, z których polski rząd wycofał się 4 marca 2013 r. Dotyczyły one możliwości zachowania w tajemnicy pochodzenia dziecka adoptowanego – zgodnie z Konwencją osoba adoptowana ma prawo do poznania danych swych rodziców naturalnych – oraz rozstrzygania przez prawo polskie granicy wieku, od której dopuszczalne jest powołanie do służby wojskowej i uczestnictwo w działaniach wojennych.

Jak dotychczas konwencja została ratyfikowana przez 196 państw należących do ONZ co czyni ją obecnie najpowszechniej przyjętą  umową międzynarodową na świecie. Jedynie Stany Zjednoczone nie zdecydowały się na jej ratyfikację.

Wspomniany dokument składa się z preambuły oraz 54 artykułów, które obejmują wszystkie aspekty życia dziecka oraz określają prawa obywatelskie, polityczne, ekonomiczne, społeczne i kulturalne, do których prawa mają wszystkie dzieci na całym świecie.

Dokument definiuje „dziecko” jako osobę poniżej 18 roku życia, chyba że odpowiednie przepisy uznają wcześniejszy wiek pełnoletności. Konwencja wyjaśnia również, w jaki sposób rządy państw oraz dorośli obywatele muszą współpracować, aby zapewnić dzieciom odpowiednie warunki do korzystania z przysługujących im praw. Nad realizacją postanowień konwencji przez państwa-strony czuwa 18-osobowy Komitet Praw Dziecka.

Kluczową rolę odgrywa również Fundusz Narodów Zjednoczonych na rzecz Dzieci (UNICEF), który dba o stworzenia korzystnych warunków do współpracy międzynarodowej oraz dąży do skutecznego wprowadzenia w życie postanowień konwencji. Należy podkreślić, iż pomysłodawcą oraz współzałożycielem UNICEF-u był Polak dr Ludwik Rajchman ceniony lekarz, bakteriolog i higienista.

Jak czytamy na stronie ONZ, 

„Konwencja o prawach dziecka zawdzięcza wiele Polsce”.

Tekst konwencji jest inspirowany pismami, pracą i życiem Janusza Korczaka, polskiego pediatry, pedagoga i pisarza, który był prekursorem działań na rzecz praw dziecka. W roku 1979 to Polska zaproponowała opracowanie konwencji. Za koordynowanie projektu był odpowiedzialny polski prawnik Adam Łopatka.

Powołano wówczas grupę roboczą mającą ocenić i rozwinąć dokument opracowany przez Polaków. W skład grupy weszli przedstawiciele rządów, członkowie społeczeństwa obywatelskiego, niezależni eksperci, obserwatorzy z państw niebędących członkami ONZ oraz przedstawiciele agend Narodów Zjednoczonych. Po 10 latach pracy, w 1989 roku Konwencja została jednomyślnie przyjęta przez Zgromadzenie Ogólne.

Podsumowując, przytoczoną wypowiedź Prezydenta RP Andrzeja Dudy podczas 74. sesji Zgromadzenia Ogólnego ONZ uznajemy za prawdziwą. W roku 2019 będziemy obchodzić 30. rocznicę uchwalenia Konwencja o prawach dziecka, która została przyjęta z inicjatywy Polski.

CZYTAJ WIĘCEJ

ZWIŃ

Wypowiedź

Andrzej Duda

Manipulacja

Uzasadnienie

Konwencja o prawach dziecka została przyjęta przez Zgromadzenie Ogólne ONZ w 1989 r. i była pierwszym prawnie wiążącym dokumentem regulującym kwestię praw dziecka. Obecnie obowiązuje we wszystkich państwach członkowskich ONZ za wyjątkiem Stanów Zjednoczonych. Polska ratyfikowała dokument 7 czerwca 1991 r. (początkowo z dwoma zastrzeżeniami, które usunięto w 2013 r.).

W myśl Konwencji  „dziecko” oznacza „każdą istotę ludzką w wieku poniżej osiemnastu lat, chyba że zgodnie z prawem odnoszącym się do dziecka uzyska ono wcześniej pełnoletność” (art. 1). Przysługują mu wszystkie powszechne prawa cz

Konwencja o prawach dziecka została przyjęta przez Zgromadzenie Ogólne ONZ w 1989 r. i była pierwszym prawnie wiążącym dokumentem regulującym kwestię praw dziecka. Obecnie obowiązuje we wszystkich państwach członkowskich ONZ za wyjątkiem Stanów Zjednoczonych. Polska ratyfikowała dokument 7 czerwca 1991 r. (początkowo z dwoma zastrzeżeniami, które usunięto w 2013 r.).

W myśl Konwencji  „dziecko” oznacza „każdą istotę ludzką w wieku poniżej osiemnastu lat, chyba że zgodnie z prawem odnoszącym się do dziecka uzyska ono wcześniej pełnoletność” (art. 1). Przysługują mu wszystkie powszechne prawa człowieka, jak np. prawo do prywatności, swobody wypowiedzi itp., ale też chociażby prawo do poznania swoich rodziców i przebywania pod ich opieką, a także specjalnej ochrony ze strony państwa w przypadku braku takiego wsparcia ze strony rodziny. Konwencja zakłada także, że dzieci nie są w pełni dojrzałe i na tyle świadome, by same mogły o siebie zadbać, przez co należy im się szczególna opieka i ochrona. Najważniejsze zasady przyświecające twórcom Konwencji to:

  •         zasada kierowania się zawsze dobrem dziecka oraz
  •         zasada równości wobec prawa wszystkich dzieci niezależnie od pochodzenia, koloru skóry czy wyznania.

Konwencja bywa nazywana „światową konstytucją praw dziecka”. O rewolucyjnym charakterze dokumentu świadczy to, że nie jest to deklaracja w znaczeniu katalogu wytycznych dla państw, lecz pierwsza umowa międzynarodowa, która zawiera bardzo szeroki katalog praw dziecka, których przestrzeganie przez państwa jest egzekwowane. Organem powołanym w tym celu jest Komitet Ochrony Praw Dziecka, składający się z 18 niezależnych ekspertów.

Polska była inicjatorem i pomysłodawcą stworzenia Konwencji. Propozycję projektu polska delegacja rządowa przedstawiła w ONZ już w 1978 r. Projekt ten, na zlecenie Ministerstwa Spraw Zagranicznych, przygotował, w ramach Centrum Prawa Rodzinnego i Praw Dziecka Instytutu Nauk Prawnych PAN w Poznaniu, prof. Tadeusz Smyczyński. Rok później rozpoczęły się właściwe prace nad Konwencją praw dziecka, oparte na polskim projekcie. Ostateczny kształt dokumentu odbiega jednak od polskiego pierwowzoru.

Prezydent Andrzej Duda Konwencję nazywa „historycznie pierwszym międzynarodowym dokumentem, który dotyczy tylko i wyłącznie dzieci”. Rzeczywiście Konwencja o ochronie praw dziecka jest pierwszym dokumentem regulującym tę kwestię tak kompleksowo i jednoznacznie. Jednak historia zapisów dotyczących praw dziecka faktycznie sięga już okresu międzywojennego i aktywności Ligii Narodów. W 1924 r. Zgromadzenie Ogólne tej organizacji przyjęło bowiem Deklarację Praw Dziecka (zwaną Genewską), nakładającą na ludzkość obowiązki wobec dzieci, np. zapewnienie właściwego rozwoju, pożywienia czy opieki medycznej.

Intensywny rozwój praw człowieka, w tym praw dziecka, rozpoczął się po II wojnie światowej. W 1946 r. Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych powołało organizację UNICEF (Fundusz Narodów Zjednoczonych na rzecz Dzieci). Wśród innych ważnych dokumentów, w których pojawia się kwestia praw dziecka, wymienić należy także Powszechną Deklarację Praw Człowieka uchwaloną przez Zgromadzenie Ogólne ONZ w 1948 r. W dokumencie tym pada zapis odnoszący się do prawa do ochrony społecznej dla wszystkich dzieci (art. 25, ust. 2). W 1950 r. w ramach Rady Europy uchwalona została też Europejska konwencja o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności. W niej również pada zapis o zabezpieczeniu przez państwo dobra dzieci (art. 5).

Kolejno w 1959 r. Zgromadzenie Ogólne Narodów Zjednoczonych proklamowało Deklarację Praw Dziecka, będącą rozszerzeniem Deklaracji Genewskiej. Był to zbiór postulatów dotyczących zapewnienia dzieciom właściwych warunków życia i rozwoju, w myśl których dzieci są podmiotami praw człowieka. Pomimo proklamowania przez Zgromadzenie Ogólne ONZ, Deklaracja nie była jednak dokumentem wiążącym dla państw członkowskich ze względu na brak mechanizmu kontroli.

Ten udało się osiągnąć dopiero Konwencją o prawach dziecka, o której mówi prezydent Andrzej Duda. Z jego wypowiedzi wynika jednak, że nie tylko był to pierwszy dokument regulujący prawnie kwestię praw dziecka, ale w ogóle dokument odnoszący się do tego zagadnienia po raz pierwszy. Nie jest to prawdą, ponieważ Konwencja powstawała w oparciu o rozwiązania wypracowane na przestrzeni kilkudziesięciu lat walki o prawa dziecka, zwłaszcza po zakończeniu II wojny światowej, czego najlepszym przykładem jest Deklaracja Praw Dziecka z 1959 r. Dlatego wypowiedź prezydenta Andrzeja Dudy uznajemy za manipulację.

CZYTAJ WIĘCEJ

ZWIŃ

Wypowiedź

Andrzej Duda

Prawda

Uzasadnienie

Na posiedzeniu Rady Bezpieczeństwa ONZ dnia 20 czerwca 2019 roku z inicjatywy Polski, przy wsparciu Wielkiej Brytanii, została przyjęta jednogłośnie pierwsza w świecie prawnie wiążąca rezolucja dot. osób niepełnosprawnych w konfliktach zbrojnych.

Dokument ten zakłada między innymi zobowiązanie państw do:

  • podjęcia działań w zgodzie z prawem międzynarodowym mających na celu zapewnienie ochrony osobom cywilnym, w tym osobom niepełnosprawnym w trakcie trwania konfliktu zbrojnego, w szczególności zaś przeciwdziałaniu takim formom przemocy jak zabójstwa, okaleczenia, porwania, tortury, gwałty i inn

Na posiedzeniu Rady Bezpieczeństwa ONZ dnia 20 czerwca 2019 roku z inicjatywy Polski, przy wsparciu Wielkiej Brytanii, została przyjęta jednogłośnie pierwsza w świecie prawnie wiążąca rezolucja dot. osób niepełnosprawnych w konfliktach zbrojnych.

Dokument ten zakłada między innymi zobowiązanie państw do:

  • podjęcia działań w zgodzie z prawem międzynarodowym mających na celu zapewnienie ochrony osobom cywilnym, w tym osobom niepełnosprawnym w trakcie trwania konfliktu zbrojnego, w szczególności zaś przeciwdziałaniu takim formom przemocy jak zabójstwa, okaleczenia, porwania, tortury, gwałty i inne formy przemocy seksualnej,
  • zagwarantowania osobom cywilnym, w tym osobom niepełnosprawnym, dostępu  do wymiaru sprawiedliwości, skutecznych instrumentów prawnych i zadośćuczynienia w razie łamania ich praw;
  • przestrzegania zobowiązań wynikających z Konwencji o prawach osób niepełnosprawnych;
  • wyeliminowania dyskryminacji i marginalizacji ze względu na niepełnosprawność podczas trwającego konfliktu zbrojnego;
  • wzmocnienia pozycji i możliwość angażowania osób z niepełnosprawnościami w obszarach zapobiegania konfliktom i ich rozwiązywania, pojednania, odbudowy i budowania pokoju;
  • zapewnienia terminowej i dostępnej pomocy osobom niepełnosprawnym znajdujących się w obszarach konfliktu zbrojnego poprzez reintegrację, rehabilitację i wsparcie psychologiczne w celu zapewnienia efektywnego zaspokojenia ich potrzeb, w szczególności potrzeb kobiet i dzieci niepełnosprawnych;
  • poprawy systemu raportowania i sprawozdawczości na temat osób z niepełnosprawnościami;
  • poszerzania wiedzy na temat praw osób niepełnosprawnych w ramach misji pokojowych.

 Podsumowując, przytoczoną wypowiedź Prezydenta RP Andrzeja Dudy podczas 74. sesji Zgromadzenia Ogólnego ONZ uznajemy za prawdziwą.

 

CZYTAJ WIĘCEJ

ZWIŃ

Wypowiedź

Andrzej Duda

Prawda

Uzasadnienie

W dniach od 2 do 16 grudnia 2018 r. w Katowicach, odbył się szczyt klimatyczny ONZ 2018 poświęcony światowej polityce klimatycznej oraz kwestiom Porozumienia Paryskiego z 2015 r. 

Prezydent Andrzej Duda, nawiązał do tego wydarzenia w swoim przemówieniu z 24.09.2019 w czasie którego nawiązał do powstania tzw. “Katowice Rulebook”, która ma być instrukcją obsługi, mówiącą w jaki sposób implementować założenia Porozumienia Paryskiego.

Porozumienie Paryskie

Z grudnia 2015 roku to pierwsze w historii powszechne, prawnie wiążące światowe porozumienie w dziedzinie klimatu. Przyjęło go 195 państw. W st

W dniach od 2 do 16 grudnia 2018 r. w Katowicach, odbył się szczyt klimatyczny ONZ 2018 poświęcony światowej polityce klimatycznej oraz kwestiom Porozumienia Paryskiego z 2015 r. 

Prezydent Andrzej Duda, nawiązał do tego wydarzenia w swoim przemówieniu z 24.09.2019 w czasie którego nawiązał do powstania tzw. “Katowice Rulebook”, która ma być instrukcją obsługi, mówiącą w jaki sposób implementować założenia Porozumienia Paryskiego.

Porozumienie Paryskie

Z grudnia 2015 roku to pierwsze w historii powszechne, prawnie wiążące światowe porozumienie w dziedzinie klimatu. Przyjęło go 195 państw. W stolicy Francji państwa-strony porozumienia osiągnęły kompromis w następujących dziedzinach:

  • długoterminowego celu, jakim jest utrzymanie wzrostu średniej temperatury na świecie znacznie niższego niż 2°C powyżej poziomu sprzed epoki przemysłowej
  • dążenia do tego, by ograniczyć wzrost do 1,5°C, gdyż znacznie obniżyłoby to ryzyko i skutki zmiany klimatu
  • konieczności jak najszybszego osiągnięcia w skali świata punktu zwrotnego maksymalnego poziomu emisji – przy założeniu, że krajom rozwijającym się zajmie to dłużej
  • doprowadzenia do szybkiej redukcji emisji zgodnie z najnowszymi dostępnymi informacjami naukowymi.

Przejrzystość i śledzenie postępów

Rządy ustaliły, że będą:

  • spotykać się co 5 lat, aby wyznaczać ambitniejsze cele zgodnie z dostępną w danym momencie wiedzą naukową
  • zdawać sprawozdanie – zarówno sobie nawzajem, jak i opinii publicznej – o postępach w osiąganiu celów
  • śledzić postępy w realizacji długoterminowego celu przy pomocy systemu gwarantującego przejrzystość i rozliczalność.

Przystosowanie się do zmiany klimatu

Rządy ustaliły, że będą:

  • poprawiać zdolność społeczeństw do radzenia sobie ze skutkami zmian klimatu
  • udzielać krajom rozwijającym się stałego wsparcia w zwiększonym wymiarze, aby umożliwić im przystosowanie się do zmian klimatu.

Straty i szkody

Ponadto w porozumieniu:

  • uznano znaczenie ostrzegania o możliwych stratach i szkodach związanych z niekorzystnym wpływem zmian klimatu oraz znaczenie minimalizowania ich i reagowania na nie
  • uznano potrzebę współpracy i lepszego zrozumienia, działania i wsparcia w różnych obszarach, takich jak systemy wczesnego ostrzegania, gotowość na wypadek sytuacji wyjątkowych oraz ubezpieczenie od ryzyka.

Rola miast, regionów i władz lokalnych

W porozumieniu uznano ważną rolę różnego rodzaju zainteresowanych stron w przeciwdziałaniu zmianom klimatu, w tym między innymi rolę miast, władz niższego szczebla, społeczeństwa obywatelskiego i sektora prywatnego.

Strony te wezwano do:

  • wzmożenia wysiłków i wspierania działań służących zmniejszeniu emisji
  • budowania odporności na niekorzystne skutki zmian klimatu i zmniejszania podatności na zagrożenia związane ze zmianami klimatu
  • podtrzymywania i propagowania współpracy na poziomie regionalnym i międzynarodowym.

Wsparcie

  • UE i inne kraje rozwinięte będą nadal wspierać działania chroniące klimat, które zmierzają do ograniczenia emisji, oraz budować odporność na skutki zmian klimatu w krajach rozwijających się.
  • Pozostałe państwa zachęca się do udzielania wsparcia lub kontynuowania takiego wsparcia na zasadzie dobrowolnej.
  • Kraje rozwinięte mają zamiar nadal przeznaczać na ten wspólny cel 100 mld USD rocznie do 2020 r. i przedłużyć to rozwiązanie do roku 2025. Po tym okresie zostanie wyznaczony nowy, ambitniejszy cel.

Reguły Katowickie

Wypracowany podczas konferencji z 2018 roku Katowice Rulebook określa podstawowe procedury i mechanizmy, niezbędne do wdrożenia Porozumienia Paryskiego. Respektuje on różne możliwości i realia społeczno-gospodarcze każdego kraju, zapewniając jednocześnie podstawy do zakładania coraz wyższych ambicji w zakresie działań na rzecz klimatu. Na Katowice Rulebook składają się następujące zagadnienia:

Mitygacja
•    Wypracowano kompromisowy tekst dotyczący mitygacji. Uwzględniono w nim wspólne interesy krajów rozwijających się i rozwiniętych. Tekst ten opiera się na silnych zobowiązaniach, zapewnionych przez język „shall” w odniesieniu do wymaganych informacji (ICTU) i zasad rozliczania krajowych kontrybucji (ang. Nationally Determined Contributions – NDC).
•    Tekst decyzji zawiera szczegółowe wymogi dotyczące komunikowania i rozliczania NDC, które powinny obowiązywać wszystkie Strony. Zobowiązania są uwarunkowane przez rodzaj NDC, a nie stopień rozwoju danego państwa. Tworzenie wspólnej płaszczyzny do komunikowania i rozliczania NDC umożliwi lepsze zrozumienie oraz zagregowanie NDC.
•    W tekście znajdują się szczegółowe odniesienia do sektora gruntowego w sekcji o ICTU (ang. features, and information to facilitate clarity, transparency and understanding – funkcje i informacje ułatwiające jasność, przejrzystość i zrozumienie) i rozliczaniu.

Komunikaty adaptacyjne
•    Częścią Katowice Rulebook są wskazówki dla państw, w jaki sposób komunikować i raportować działania adaptacyjne. Dzięki tym zapisom informacja na temat adaptacji będzie regularnie dostarczana, co z kolei pozwoli państwom dzielić się doświadczeniami, uczyć się od siebie nawzajem oraz skuteczniej i efektywniej współpracować na poziomie regionalnym i międzynarodowym. Wskazówki te będą aktualizowane w roku 2025.
•    Regularne przedstawianie informacji na poziomie międzynarodowym ma także zmobilizować państwa do poprawy jakości działań adaptacyjnych, bez konieczności obciążania ich kolejnymi zobowiązaniami.
•    Dodatkowo, co pięć lat, podczas globalnego przeglądu będzie można przeanalizować wspólnie, czy wysiłki adaptacyjne są adekwatne, i zastanowić się, jak skuteczniej działać wobec wpływu zmian klimatu.
•    Katowice Rulebook nie pozostawia jednak Stron samymi sobie, zawiera bowiem także rozbudowany plan działań w ramach UNFCCC, który ma te wysiłki wspierać. Wymieniając tylko kilka z wielu przykładów należy wspomnieć o instytucjach takich jak Komitet Adaptacyjny czy Grupa Ekspercka wspierająca Kraje najsłabiej rozwinięte, które otrzymały mandaty do dalszych prac nad sposobami oceny potrzeb adaptacyjnych czy współpracy z IPCC (ang. The Intergovernmental Panel on Climate Change – Międzyrządowy Panel ds. Zmiany Klimatu) w celu udoskonalania wytycznych. Dodatkowo, Stały Komitet ds. Finansów, we współpracy z Komitetem Wykonawczym ds. Technologii czy Paryskim Komitetem ds. budowania potencjału, będą pracowały nad sposobami mobilizacji środków na adaptację.

Straty i szkody (Loss and Damage)
•    W Katowice Rulebook zwraca się uwagę na informacje, które państwa mogą przedstawiać w zakresie skutków zmian klimatu i radzenia sobie ze związanymi z nimi stratami i szkodami. Dodatkowo pozwala się na wzięcie pod uwagę podczas globalnego przeglądu wysiłków państw mających na celu przeciwdziałanie tym skutkom i ich minimalizowanie.
•    Uwzględnienie w Katowice Rulebook tematu strat i szkód, którym poświęcony jest artykuł 8 Porozumienia paryskiego, zapewnia pełniejszy obraz wyzwania, z którym świat będzie się mierzyć w kontekście zmian klimatu.

Rejestr adaptacyjny
•    Rozwiązanie z Katowic zostało samodzielnie wypracowane przez Strony i godzi potrzeby wszystkich; jest optymalne, ponieważ pozwala na elastyczność Stronom, dla których jest ona ważna, a jednocześnie stawia konkretne wymagania wobec wszystkich.

Transparencja
•    Przyjęcie pełnych wytycznych dotyczących systemu transparencji jest ogromnym sukcesem COP24 w Katowicach.
•    Po raz pierwszy stworzono jeden system, bazujący na wspólnych zasadach, dla wszystkich stron Porozumienia paryskiego.
•    Wszystkie strony mają przedłożyć swój pierwszy raport dwuletni do końca 2024 roku.
•    Wszystkie strony mają stosować te same metodologie obliczeniowe bazujące na wytycznych IPCC z 2006r.
•    W wytycznych wprowadzono limitowaną ilość uproszczeń dla państw rozwijających, które mają problemy z potencjałem (tzw. elastyczności) (np. ilość raportowanych gazów). Ale ich zastosowanie wiąże się z koniecznością określenia ram czasowych w których dany potencjał zostanie zbudowany i korzystanie z elastyczności zostanie zakończone.
•    Nowy system zapewni dostęp do cyklicznych informacji o emisjach i pochłanianiu, ale również o przekazywanym i otrzymywanym wsparciu. Dodatkowo państwa cyklicznie raportować będą progres w implementacji swoich kontrybucji.
•    W celu zwiększenie efektywności działań pod konwencją nowy system transparencji zastąpi obecnie istniejące raporty (Nat.Com, BR, BUR) oraz obecnie istniejące systemu przeglądu danych (TER, ICA, IAR).

Kwestie finansowe
•    Strony zdecydowały, iż podczas COP 26 w roku 2020 rozpocznie się dyskusja na temat nowego wspólnego celu finansowego na rok 2025. Zgodnie z istniejącymi zobowiązaniami (uzgodnionymi w 2009 roku w Kopenhadze i potwierdzonymi w 2010 roku w Cancun), w latach 2020-2025 państwa rozwinięte zobowiązane są do mobilizacji 100 mld USD rocznie na rzecz państw rozwijających się. Należy tu zauważyć, że zobowiązane do udzielania pomocy finansowej są wyłącznie państwa zapisane w Załączniku II do konwencji klimatycznej. Pozostałe państwa (w tym Polska) udzielają pomocy finansowej wyłącznie na zasadzie dobrowolności.
•    Podjęto decyzję, że od dnia 1 stycznia 2019 r. Fundusz Adaptacyjny zacznie podlegać pod Porozumienie paryskie.
•    Do listopada roku 2020 Komitet Stały ds. Finansów zobowiązany jest przygotować oszacowanie potrzeb finansowych państw rozwijających się. Kolejne raporty w tym zakresie mają być przygotowywane co cztery lata.
•    W trakcie Oceny Dwuletniej („Biennial Assessment”), która przeprowadzona zostanie w roku 2020, Komitet Stały ds. Finansów będzie oceniał spójność przepływów finansowych ze ścieżkami dojścia do rozwoju niskoemisyjnego i odpornego na klimat.
•    Przyjęto zasady raportowania przez wszystkie państwa pomocy finansowej udzielanej państwom rozwiniętym, jak również zasady informowania o planowanej pomocy finansowej.

Przegląd globalny
•    Po dwóch tygodniach wytężonej pracy udało się wypracować kompromisowy kształt szczegółowych postanowień regulujących przegląd globalny. Przegląd globalny to zaprojektowany w Porozumieniu paryskim i odbywający się co 5 lat proces służący ocenie kolektywnego postępu w wysiłkach na rzecz powstrzymania zmian klimatu i dostosowania się do nich, poprzedzający przedstawienie przez Strony kolejnych krajowo określonych wkładów.
•    Z uwagi na długoterminowy charakter tego mechanizmu, wszystkie grupy negocjacyjne starały się zapewnić uwzględnienie swoich najważniejszych postulatów w ostatecznym brzmieniu decyzji. Dwoma szczególnie często pojawiającymi się kwestiami były zagadnienia sprawiedliwości (ang. equity) oraz strat i szkód (ang. loss and damage). Oczekiwania poszczególnych Stron odnośnie do tych dwóch zagadnień były niezwykle rozbieżne, a przez to ich pełne uwzględnienie – niemożliwe. Tym niemniej, w drodze kompromisu udało się wypracować takie brzmienie postanowień decyzji, które było do przyjęcia dla wszystkich Stron.
•    Uzgodniono, że przegląd globalny będzie składał się z etapów zbierania informacji, oceny technicznej i politycznego etapu omówienia wyników, który będzie mieć miejsce w trakcie COP29 w 2023 r.

Wspólne ramy czasowe
•    Porozumienie paryskie nałożyło na Strony obowiązek przedyskutowania w trakcie COP24 zagadnienia ustanowienia wspólnych ram czasowych dla przedkładania wkładów krajowych.
•    Strony dokonały częściowego uzgodnienia tychże, określając, że takie ramy mogą obowiązywać dla wkładów dotyczących okresu od 2031 r. Jednakże do uzgodnienia pozostaje, czy będą one obejmować 5 czy 10 lat – Strony pozostawiły sobie możliwość rozstrzygnięcia tego w czasie kolejnego COP25.

Rejestr wkładów krajowych
•    Zgodnie z Porozumieniem paryskim, Strony miały w Katowicach określić, w jaki sposób w formie rejestru będą przechowywane zgłaszane przez Strony wkłady krajowe na mocy Porozumienia.
•    W trakcie COP24 udało się uzgodnić kształt takiego rejestru – podstawą dla jego utworzenia będzie już funkcjonujący rejestr tymczasowy, a wspólnie z komunikatami adaptacyjnymi będzie się on składał na portal rejestrów. Przedmiotowy rejestr będzie zawierał wszystkie wcześniej przesłane wkłady krajowe, ale bez możliwości ich przeszukiwania – co stanowi kompromis między stanowiskami prezentowanymi przez Strony w trakcie negocjacji.
•    Na podstawie uzgodnionych wytycznych Sekretariat opracuje prototyp takiego rejestru i przedstawi go do zatwierdzenia przez Strony w trakcie COP25.
•    Przedmiotowe rozwiązanie pozwala na uzgodnienie wszystkich podnoszonych kwestii politycznych, pozostawiając Sekretariatowi rok na wypracowanie rozwiązań technicznych.

Komitet ds. zgodności
•    Przyjęta decyzja reguluje działanie Komitetu w sposób umożliwiający jego funkcjonowanie. Rozpoczęcie działania Komitetu będzie jednak odłożone w czasie ze względu na wybory przewidziane dopiero podczas CMA2 (koniec 2019 r.).
•    Udało się uniknąć dyferencjacji w ramach systemu zgodności. Decyzja przewiduje jedynie elastyczności w odniesieniu do terminów procedowania dla Stron, które tego potrzebują z uwagi na ich krajowe możliwości. Państwa rozwijające się jako kategoria pojawiają się jedynie jako podmiot elastyczności przewidzianych w art. 13 oraz jako podmiot ewentualnego dofinansowania udziału w pracach Komitetu.
•    Za duży sukces należy uznać uzgodnienie mandatu dla Komitetu, aby wszczynał procedury z własnej inicjatywy w określonych przypadkach, a za zgodą Stron – także w przypadku poważnego i uporczywego nieprzestrzegania wytycznych w zakresie transparencji. Podobnie, mandat do podejmowania kwestii systemowych może być pozytywną kontrybucją Komitetu do funkcjonowania systemu wdrażania Porozumienia paryskiego.

Platforma ludów rdzennych
•    Operacjonalizacja platformy społeczności lokalnych i ludności rdzennej może stać się jednym z najważniejszych narzędzi, które zostaną przyjęte w celu przeciwdziałania zmianom klimatu i bez pozostawiania nikogo w tyle.
•    Możemy teraz współpracować nad integracją różnorodnych systemów wiedzy, aby zwiększyć skalę i przyspieszyć nasze wysiłki na rzecz przeciwdziałania zagrożeniom i skutkom zmian klimatu w sposób całościowy i zintegrowany.
•    Platforma to bezprecedensowe partnerstwo między krajami i ludami rdzennymi.

Mechanizmy
•    Mechanizmy są tym obszarem Porozumienia paryskiego, w którym nie udało się uzgodnić przepisów wykonawczych. Przyjęto jedynie krótką decyzję proceduralną, która przenosi dyskusje w zakresie operacjonalizacji zapisów art. 6 Porozumienia paryskiego na rok 2019.

Deklaracja o sprawiedliwej transformacji
•    55 liderów poparło Śląską Deklarację o Solidarności i Sprawiedliwej Transformacji. Przystąpienie do deklaracji jest nadal możliwe, stąd liczba ta będzie się zwiększać.
•    Dzięki przyjęciu deklaracji i zorganizowaniu licznych wydarzeń towarzyszących udało się umieścić problematykę sprawiedliwej transformacji w głównym nurcie debaty o polityce klimatycznej. Nigdy przed szczytem w Katowicach temat wpływu transformacji na pracowników nie był tak szeroko dyskutowany.
•    Kwestia sprawiedliwej transformacji siły roboczej i tworzenia godnych, dobrej jakości miejsc pracy uwzględniona została w programie roboczym w ramach forum poświęconego response measures oraz odnotowana (noted) w decyzji 1/CP.24
•    Prezydencja przed i w trakcie trwania COP 24 podejmowała aktywną współpracę z przedstawicielami społeczeństwa obywatelskiego i interesariuszami, przekazując tym grupom informacje na temat toczących się negocjacji, zapoznając się z ich perspektywą oraz prowadząc dialog na temat zgłaszanych przez to środowisko postulatów.

Reguły Katowickie przyjęte podczas organizowanej w Polsce konferencji klimatycznej COP24 w istotny sposób zoperacjonalizowały założenia Porozumienia Paryskiego. W związku z tym, uznajemy wypowiedź za prawdziwą.

 

CZYTAJ WIĘCEJ

ZWIŃ

Wypowiedź

Andrzej Duda

Manipulacja

Uzasadnienie

Wskazana w wypowiedzi przez Andrzeja Dudę Agenda 2030 jest rezolucją, która została przyjęta przez Zgromadzenie Ogólne ONZ 25 września 2015 roku podczas szczytu ONZ w Nowym Jorku. Agenda 2030 stanowi plan działalności na rzecz poprawy warunków bytowych, środowiskowych oraz zwiększenia poziomu dobrobytu. Ponadto Agenda ta ma na celu umocnienie światowego pokoju. W tym dokumencie znajduje się „17 Celów Zrównoważonego Rozwoju i 169 powiązanych z nimi zadań”, które zakładają przestrzeganie praw człowieka, a także uzyskanie równości płci, w tym „wzmocnienie wszystkich pozycji kobiet i dziewcząt”. D

Wskazana w wypowiedzi przez Andrzeja Dudę Agenda 2030 jest rezolucją, która została przyjęta przez Zgromadzenie Ogólne ONZ 25 września 2015 roku podczas szczytu ONZ w Nowym Jorku. Agenda 2030 stanowi plan działalności na rzecz poprawy warunków bytowych, środowiskowych oraz zwiększenia poziomu dobrobytu. Ponadto Agenda ta ma na celu umocnienie światowego pokoju. W tym dokumencie znajduje się „17 Celów Zrównoważonego Rozwoju i 169 powiązanych z nimi zadań”, które zakładają przestrzeganie praw człowieka, a także uzyskanie równości płci, w tym „wzmocnienie wszystkich pozycji kobiet i dziewcząt”. Dana rezolucja nie jest wiążąca prawnie, natomiast kraje członkowskie „zobowiązują się angażować w systematyczne działania i przeglądy wdrożenia niniejszej Agendy w ciągu najbliższych 15 lat”.

Na lipcowej sesji Forum Politycznego Wysokiego Szczebla, która odbywała się między 9 a 19 lipca 2019 roku w Nowym Jorku, wskazywano że wiele działań w obszarach podlegających Celom Zrównoważonego Rozwoju wymaga natychmiastowej poprawy i większej efektywności oraz zwiększonego zaangażowania państw członkowskich w celu wprowadzenia założeń Agendy na czas (do roku 2030). Ponadto podczas debaty podkreślano, że świat zmaga się z kryzysem edukacji (Cel. 4), wzrost ekonomiczny jest powolny i nierównomierny (Cel. 8), nierówności w dochodach wzrastają (Cel. 10), zmiany klimatyczne wpływają negatywnie na gospodarki poszczególnych państw, a nawet życie jednostek (Cel. 13), a w działalności dotyczącej pokoju i sprawiedliwości nie odnotowano progresu (Cel. 16). Ponadto zauważono, że poziom oficjalnej pomocy rozwojowej zmniejszył się o 2,7 % w 2018 roku w porównaniu do roku poprzedniego, natomiast udział pomocy humanitarnej spadł w tym samym czasie o 8% (Cel. 17).

Z drugiej strony zaakcentowano też fakt, że pewne cele powyższej rezolucji zostały wprowadzone, np. zmniejszono poziom skrajnego ubóstwa, zwiększono dostęp do służby zdrowia i usług związanych z edukacją oraz rozwinięto podstawową sieć infrastruktury drogowej.

W opublikowanym 9 lipca 2019 raporcie Sekretarza Generalnego przedstawiono postępy, jakich dokonano od momentu wejścia w życie Agendy 2030 oraz obszary działalności wymagające poprawy. W tym dokumencie autor zaznaczył, że muszą zostać podjęte natychmiastowe działania m.in. w zakresie zmian klimatycznych, zwiększających się nierówności między krajami wysoko rozwiniętymi a krajami Trzeciego Świata czy dostępie do podstawowej edukacji. Według danych przedstawionych w raporcie, 750 milionów dorosłych pozostaje analfabetami (w tym 2/3 kobiet), 617 milionów dzieci i nastolatków nie potrafi sprawnie czytać ani liczyć, 1/5 dzieci między 6 a 17 rokiem życia nie uczęszcza na zajęcia, a w Subsaharyjskiej Afryce w ponad 50 % szkół brakuje dostępu do wody mineralnej, bieżącej wody z toaletą, internetu oraz komputerów.

Chociaż faktycznie raport Sekretarza Generalnego ONZ z 9 lipca 2019 roku potwierdzał, że implementacja wielu z celów Zrównoważonego Rozwoju zostaje opóźniona, a wśród zagrożonych znajduje się między innymi cel 4. dotyczący edukacji, to w trakcie lipcowej sesji Forum Politycznego Wysokiego Szczebla w większym stopniu skupiano się na obszarach, które wymagają poprawy.

Podczas Forum wyrażano obawę, że jeżeli państwa bardziej nie zaangażują się bardziej w działania na rzecz realizacji celów programu Zrównoważonego Rozwoju, wówczas cele mogą nie zostać zrealizowane do 2030 roku. Pomimo tego, że podkreślano też postęp w realizacji pewnych celów, nie był on znaczny, tak jak podkreślił to w wystąpieniu prezydent Andrzej Duda. W związku z powyższym, wypowiedź Andrzeja Dudy uznajemy za manipulację.

CZYTAJ WIĘCEJ

ZWIŃ

➖
Podobał Ci się artykuł? Pomóż nam dzielić się prawdą!

• Wpłać darowiznę i wesprzyj naszą pracę TUTAJ.
• Śmiało rozpowszechniaj artykuł, prześlij go znajomym, nie zapomnij podać źródła (www.demagog.org.pl).

*Jeśli znajdziesz błąd, zaznacz go i wciśnij Ctrl + Enter

POMÓŻ NAM DZIAŁAĆ!

Co­dzien­nie spraw­dza­my praw­do­mów­ność po­li­ty­ków. Walczymy z dez­in­for­ma­cją, fake new­sa­mi i ma­ni­pu­la­cją w prze­strze­ni pu­blicz­nej.

Żeby za­cho­wać nie­za­leż­ność, po­trze­bu­je­my Two­jego wsparcia.