Radość Szłapki i Tuska z decyzji KE – przedwczesna?

Rzecznik rządu Adam Szłapka 11 listopada ogłosił w serwisie X: „KE potwierdza: Polska będzie de facto zwolniona z relokacji w ramach paktu migracyjnego”. Niedługo potem Donald Tusk potwierdził w ten sam sposób, że „Polska nie będzie przyjmować migrantów w ramach Paktu Migracyjnego”. „To już decyzja” – dodał premier.

Tego dnia Komisja Europejska (KE), zgodnie z unijnym paktem o migracji i azylu, uruchomiła pierwszy roczny cykl zarządzania migracją. W opublikowanej w związku z tym decyzji wykonawczej Komisja Europejska uznała Polskę za państwo doświadczające „znaczącej sytuacji migracyjnej”. Do grona takich państw zaliczono również Belgię, Bułgarię, Niemcy, Estonię, Irlandię, Francję, Chorwację, Litwę, Łotwę, Holandię i Finlandię. 

Wbrew słowom Donalda Tuska i Adama Szłapki nie oznacza to jeszcze, że Polska nie będzie musiała przyjmować migrantów, dzielić się pieniędzmi lub w inny sposób okazywać solidarność wobec państw znajdujących się pod presją migracyjną.

Decyzja o wkładach do puli solidarnościowej jeszcze nie zapadła

Zgodnie z unijnym rozporządzeniem w sprawie zarządzania azylem i migracją na pulę solidarnościową składają się (art. 56 ust. 2):

• zobowiązania poszczególnych państw do przyjmowania migrantów w ramach relokacji,
• wkłady finansowe,
• „alternatywne środki solidarnościowe”, np. w postaci wyposażenia technicznego czy wsparcia personelu obsługującego migrantów.

Komisja Europejska zaproponowała, jak duża ma być to pula oraz jak duży wkład do tej puli będą miały poszczególne państwa (art. 12 ust. 2). To dopiero propozycja, która pozostaje niejawna aż do momentu, gdy nie przyjmie jej Rada Unii Europejskiej – czyli przedstawiciele wszystkich państw członkowskich (art. 12 ust. 6).

Oznacza to, że do tej pory jeszcze nie ustalono, jakie zobowiązania ewentualnie mogłyby zostać nałożone na Polskę.

Polska może, ale nie musi, zostać zwolniona z wkładu do puli

Z puli solidarnościowej mogą korzystać przede wszystkim państwa znajdujące się pod presją migracyjną (art. 58 ust. 1). Za takie państwa Komisja Europejska uznała: Grecję, Hiszpanię, Włochy i Cypr. 

Wobec tego nasz kraj, zgodnie z rozporządzeniem, będzie mógł zawnioskować o częściowe lub całkowite zwolnienie z dokładania się do puli (art. 62 ust. 1). We wniosku, który w pierwszym kroku rozpatruje KE, trzeba wyjaśnić m.in., w jaki sposób zwolnienie pomoże w ustabilizowaniu sytuacji w kraju. Dodatkowo należy udowodnić, że system przyjmowania migrantów osiągnął w Polsce granice swoich zdolności i że wpływa to na zdolność państwa do wywiązania się ze zobowiązań (art. 62 ust. 1).

Taki wniosek KE ocenia w terminie czterech tygodni (art. 62 ust. 3). Następnie Rada UE powinna przyjąć akt wykonawczy, w którym stwierdza, czy zwalnia państwo członkowskie z jego obowiązków (art. 62 ust. 4). Rozporządzenie nie zobowiązuje Komisji do pozytywnej oceny takiego wniosku ani nie zmusza Rady, by zawsze zwalniała państwa na ich wniosek.

Unijny komisarz potwierdza – Polska może dopiero złożyć wniosek

11 listopada europejski komisarz spraw wewnętrznych i migracji Magnus Brunner podczas konferencji prasowej otrzymał pytanie, czy słowa Donalda Tuska o tym, że Polska nie będzie musiała przyjmować migrantów w ramach relokacji, to prawda [czas nagrania: 09:05]. 

Komisarz na wstępie zaznaczył, że pakt o migracji i azylu nie zobowiązuje państw do przyjmowania migrantów w ramach relokacji [czas nagrania: 9:34]. Państwa członkowskie wnoszące wkład mają pełną swobodę co do wyboru środków solidarnościowych (art. 57 ust. 4).

Następnie wyjaśnił: – W wyniku naszej dzisiejszej decyzji Polska może zwrócić się do Rady o całkowite lub częściowe zwolnienie z obowiązku solidarności, a Rada podejmie decyzję w tej sprawie [czas nagrania: 10:14]. Komisarz nie stwierdził więc, że już zapadła decyzja w sprawie zwolnienia Polski z puli solidarnościowej.

Kontroluj polityków!

Patrz władzy na ręce i wspieraj niezależność.

Wpłacam